دومین روز کاری را در ارومیه برای شرکت در کارگروه نجات دریاچه ارومیه گذراندم.

اگر چه سازمان حفاظت محیط زیست در دوره قبلی مسئولیتم نسبت به خشک شدن دریاچه هشدار داده و به رغم آنکه مطالعات گسترده زیست محیطی و طرح جامع پارک ملی از همان سال ها آماده عملیاتی شدن بود و موضوع را در کارگروه بین استانی نیز دنبال می کردم، ولی ظاهرا همه اینها تا چندی پیش متوقف و تعطیل شده بود.

در هر حال کاهش بارندگی و رشد تبخیر در سال های گذشته، برداشت بی رویه آب های زیرزمینی، کاهش تغذیه دریاچه ارومیه از آب های سطحی و عوامل اقلیمی از جمله دلایل اصلی کاهش حجم آب دریاچه ای بوده که نه تنها برای ایران بلکه برای زیست بوم جهان دارای اهمیت و توجه فراوان است. امیدوارم تشکیل کارگروه نجات پارک ملی دریاچه ارومیه در دولت تدبیر و امید به نتایج مثبتی برسد.

تصاویری را که می بینید در پرواز هلی کوپتری بر روی دریاچه ارومیه گرفتم.

این تصویر این روزهای دریاچه ارومیه است. متاسفانه نقطه ورود زرینه رود به دریاچه خشک شده یا به عبارت دیگر آبی در این نقطه برای ورود به دریاچه باقی نمانده است.

بالادست اما باغاتی پرمحصول با الگوی آبیاری غرقابی را به صورت توسعه ای بی رویه شاهد هستیم.  

این هم تصویری دیگر: