روز دوم فروردین به دیدن محیط بانان مجروح گلستان رفتم تا از زبان خودشان ماجرا را بشنوم. آنها نحوه حمله وحشیانه اشرار و شکارچیان مسلح را توضیح دادند که واقعا جای تاسف دارد. اما خوشبختانه هر دو نفر با تلاش تیم پزشکی از آن واقعه جان سالم به در برده اند و می شد به راحتی شادی را در چهره اعضای خانواده آنها که دور هم جمع بودند، دید؛ شادی از اینکه این دو دلیر مرد سلامت خود را باز یافته اند.

 تعدادی از دوستان در صفحه فیس بوکم کامنت گذاشته و اعتراض کرده اند که چرا وقتی یکی از مرزبانان عزیز کشور به دست اشرار و تروریست ها کشته شده، عکسی از طبیعت را به اشتراک گذاشته ام؟

رفتارهای وحشیانه و غیرمنطقی برای هر انسانی ناگوار است و من هم مثل هموطنانم از این اقدام ضدانسانی متاسفم و چنانچه خبر قطعی باشد وقوع آن را باید تسلیت بگویم. ولی امید دارم هنوز زمان تسلیت نرسیده باشد. باورش سخت است ...

خوشحالم سلامی به طبیعت و حافظان آن که محیط بانان باشند، برای من در تعطیلات عید دست یافتنی شد و امیدوارم همه ما در این روزها از طبیعت بیاموزیم که آرام و بخشنده و مهربان باشیم.

 تغییر کاربری زمین در کل کشور یکی از علل تخریب جنگل ها به حساب می آید و جاده کشی هم به این مسئله دامن می زند. همین طور با احداث هر جاده ای موضوع ساخت و ساز مطرح می شود. استان های شمالی ایران به خصوص مناطق زیبای جنگلی در این مورد بدترین وضعیت را دارند.

 جنگل ابر هم مستثنی نیست. روز دوم فروردین همچنین در هوایی برفی از تخریب های صورت گرفته برای احداث جاده در جنگل ابر به همراه مدیرکل استان گلستان بازدید کردم. ویلاسازی و تغییر کاربری سریع در مناطقی مانند سیاه رودبار و نیز رانش زمین به دلیل تخریب های به وجود آمده در مسیر، قابل مشاهده بود. در مقابله با روند تخریب جنگل در سالهای گذشته، باید همکاری مردم و جوامع محلی را برای حفاظت از این ذخائر بی نظیر طبیعی و جلوگیری از تغییر کاربری ها و ویلاسازی های بی رویه جلب کرد. در غیراین صورت به زودی کوهی از بتون و تیرآهن جای جنگل ها را خواهد گرفت و دلالان زمین البته بعد از نابودی این ذخائر و چشم اندازهای زیبای آن به فکر جای دیگری خواهند افتاد.