این روزها در مقابل جنایاتی که در غزه به خصوص در قبال کودکان صورت می گیرد، آدمی از انسان بودن خویش شرمنده می شود. در این میان ناتوانی سازمان ملل در برقراری صلح نا امید کننده است و این ناتوانی سازمان های جهانی به تشدید افراط گری و خشونت در بین جوامع مختلف دامن می زند. 


آخرین خبر حمله به مدرسه سازمان ملل در غزه است که گروهی از مردم به آن پناهنده شده بودند و در جریان آت دست کم 15 نفر از جمله بعضی کارکنان سازمان ملل کشته شده اند. 
دیگر چه اتفاقی باید بیفتد که بعضی وجدان ها بیدار شود؟ آیا پاسخ خون حتی یک کودک را در این جنایات می توان داد، چه رسد به صدها کودک و نوجوان؟ و آیا این پاسخ گویی یک مسئولیت مشترک است یا مسئولیت افراد خاص؟ مثلا رهبران کشورهایی که سکوت کرده اند به ویژه کشورهای اسلامی چگونه در قبال مردم پاسخگو خواهند بود؟
روی دیگر این وقایع البته آگاهی وسیعی است که در سطح جهان نسبت به ماهیت رژیم صهیونیستی رخ می دهد و راهپیمایی هایی که در سراسر دنیا این روزها صورت می گیرد حاکی از موج آگاهی و احساس مسئولیت است. این همبستگی جهانی نقطه قوتی است که می شود آن را شهابی در میان ظلمت و تاریکی جنایات اسراییل علیه بشریت دانست.