سلام به همه دوستان 
نوروز به تعبیری بیداری از خواب زمستان است؛ بازگشت از خوابی عمیق و گاه شبیه مرگ. طبیعت اما قادر است از مرگ بازگردد و دوباره زندگی کند و انسان هایی که می توانند به طبیعت نزدیک شوند و با آن هم ذات پنداری کنند، این تحول را بهتر درک می کنند. اینکه همواره باید زنده و متحول شد و برای اینکار بهترین فرصت نوروز است. اگر اهل اصلاح باشیم عید مهلتی دوباره است؛ باید با طبیعت همراه شد و فقط نظاره گر بهار نبود بلکه آن را منشاء ورود دوباره نشاط و زندگی دانست. 
تردیدی نیست که اگر تخریب و نابودی طبیعت به دست انسان صورت می گیرد، نجات طبیعت نیز می تواند در دوستی با آدمی تحقق یابد. انسان نوروزی یعنی کسی که خود را با عالم خلقت و حیات هماهنگ کرده، زشتی و پلیدی را کنار زده و خویش را با جریان طبیعی زندگی هم جهت کرده باشد؛ این همان تسبیح است. اینکه با اراده خالق خلقت هم جهت شویم، از آن انرژی و حرکت گیریم و جزیی از راز و رمز حیات و غیب شویم، ارتفاع گیریم، پرواز کنیم و از محدودیت ها، زنجیرها و اسارت نفس و خودخواهی رها شویم؛ رها مانند طبیعت، مانند درخت، مانند درنا، مانند گوزن، مانند کودکی ...
امید است سالی سرشار از تلاش برای داشتن محیط زیست و طبیعتی زنده و شاداب را پیش رو داشته باشیم.