برای انسانی که در دشواری های روزمره با دغدغه های متعدد سر می کند؛ انسانی که
در عصر تحولات عظیم صنعتی و علمی درگیر حجم بالایی از اطلاعات است؛ انسانی که
در این هزارتوی معاصر از فقدان عواطف و معنویت رنج می کشد و شاهد دردها و آلام
بشر در مواجهه با جنگ و خشونت، فقر و گرسنگی و تخریب وسیع محیط زیست و طبیعت
است، چگونه می توان مامن و پناه یا هوایی تازه یافت؟
برای من «رمضان» همین هوای تازه است. شاید به همین علت آن را کریم و مهربان
نامیده اند. پرهیز در رمضان فرصتی است تا خرق عادت کنیم، کاری که در عادت
تحققش امکان ندارد تا به یاد آوریم که می شود غیر از اینی بود که همیشه هستیم،
تا عادت ها را در هم ریزیم و صبوری کنیم... که پس از صبر نوبت ظفر آید.
رمضان فرصتی است تا از روزمرگی و یکنواختی فاصله گیریم و به اخلاق و رفتاری
متفاوت دست زنیم.
رمضان فرصتی است برای تمرکز بر اراده و اختیار عاشقانه؛ فرصتی است برای
پرداختن به ابعاد فراموش شده یا به حاشیه رانده شده وجود انسان.
رمضان عبور از راه نرفته در سفری درونی است و فرصتی برای گفت و گو با خود، گفت
و گو با خالق خود؛ فرصت رسیدگی به درون و نوسازی و پاکسازی فکر و روح و اندیشه
که اساس تحول فردی و اجتماعی است.
رمضان فرصتی است برای نو شدن، تازه شدن و جوانه زدن.
فرصتی است برای به حرکت در آمدن نیروی عظیم و شگفت انگیز عشق و پرستش در
درون انسان
و تو؛
اگر می خواهی دنیا را تغییر دهی از خود شروع کن و از رمضان شروع کن.